Wat anderen zeggen over ReventaCare

Het is zo raar als je gedachten niet meer aansluiten op je gevoelens, op een gegeven moment ga je denken dat je gek wordt. Het werd steeds erger en erger ik werd zo bang voor de angst dat ik mezelf steeds meer ging isoleren. Een paar voorbeeldjes: * Ik ging niet meer met de fiets naar mijn werk want ik vond de auto veiliger want dan was ik sneller thuis. * Als ik in een kroeg was dan had ik automatisch al alle uitgangen bekeken en hoe ik het snelste buiten kwam, later ging ik helemaal niet meer stappen. * Ook vond ik het veiliger in het donker dan in het licht want dan konden de mensen mij niet zien als ik me beroerd voelde. * Op een gegeven moment durfde ik ook de supermarkt niet meer in, zodra ik door de poortjes was dan sloeg de angst om me oren want dan moest ik helemaal omlopen om er weer uit te kunnen komen. * De stad was helemaal taboe want daar waren veel te veel mensen. * Salsa dansen, ik stond trillend op de dansvloer. * Het ergste was, dat ik bang was als me vader en moeder weg gingen. (idioot) De eerst keer dat ik kan herinneren dat ik een paniekaanval had, was in de dierentuin met school ik was toen 13 jaar. Het ging daarna een hele tijd goed totdat ik in Aalsmeer op school ging. Ik was toen 17 jaar doordat ik het erg druk had, kostte het me veel energie. Op een gegeven moment ging ik naar de dokter omdat ik last had van hoofdpijn en duizeligheid, ik ben meerdere keren naar huis gestuurd omdat ze niets konden vinden. Maar op een gegeven moment ben ik weer naar de dokter gegaan en die concludeerde dat ik depressief was. Ik kreeg medicijnen die ik ongeveer een jaar heb gebruikt. (dat was al chronische hyperventilatie maar dat hadden ze niet ontdekt) Daarna ging het weer goed. 1x in de zoveel maanden had ik wel eens een wegtrekker maar daar maakte ik me niet zoveel zorgen over. Maar naar mate de tijd verstreek kwamen de angstaanvallen steeds vaker. Zie hieronder een soort dagboek wat ik toen heb bijgehouden: Zondag 16 juli 2006 – zomermarkt Castricum, bijna flauwgevallen. Mijn vriendinnen zeiden dat het niet normaal was en dat ik naar de dokter moest. Dinsdag 18 juli - naar de dokter bloeddruk en ademhaling gecontroleerd, niets aan de hand ik moest terugkomen als het erger werd. (lekker weer) Vrijdag 21 juli – naar een concert van Acda & de Munnik op het Java eiland in Amsterdam. Het ging goed fout ik kreeg een angstaanval: naar de wc, duizelig, bang, durfde niet terug, werd misselijk, ik was compleet af dat ik thuis was. (ik was nog nooit zo bang geweest) Zaterdag 22 juli t/m maandag 24 juli – weekend Terschelling ( het weekend: angstaanval)In me eentje heen, de rest was er al. Het begon al dat ik de boot miste totdat ik weer thuis was. Inclusief heimwee wat ik nooit heb. (ik voelde me vreselijk, terwijl ik wist dat het niet hoefde en dat het zo gezellig kon zijn) Dinsdag 1 aug – naar de stad in Haarlem. Weer een angstaanval. Thuis een magnetiseur gebeld; die was nog op vakantie. Naar een mevr. Gebeld die NLP doet, die was ook op vakantie. ’s Avonds naar iemand anders geweest en daar gepraat en ademhalingstechnieken gedaan. (ik werd een beetje wanhopig, mijn gedachten en gevoel sloten totaal niet meer op elkaar aan) Dinsdag 15 aug – naar de magnetiseur, zegt dat ik onvoldoende zouten heb, ik krijg celzouten mee ik moet innemen. Hij zegt ook nog dat ik achter mijn levensdoel aan moet gaan. (zal dit eindelijk helpen?) Donderdag 24 aug – Site bekeken: een mail gestuurd naar een internet psycholoog, die zei dat een online cursus voor mij niet echt iets was en stuurde mij door naar een site over angststoornissen. Vrijdag 8 sept t/m maandag 11 sept- kermis Limmen vr + zo ging redelijk. Maandag ging het fout weer een angstaanval. (ik was zo bang dat ik terplekke zou neerstorten) Naar huis gegaan toevallig een programma op tv over straatvrees. Daarin werd gezegd: ‘vaak gaan de mensen met straatvrees te laat naar de dokter.’ Dus… (zo herkenbaar) Dinsdag 12 sept – naar de dokter. Gesprek mee gehad en concludeerde dat ik een angststoornis had. Hij verwees me door naar een therapeut. (eindelijk iemand die eens hardop zegt wat ik heb) Woensdag 13 sept – met de therapeut een gesprek gehad. Die stuurde mij door naar GGD ‘Duin en Bosch’ voor cognitieve gedragtherapie. ‘Duin en Bosch’ gebeld, pas do 19 okt intakegesprek en dan wordt ik aan de hand van lege plaatsen toegelaten (kan een aantal maandjes duren!!!) ondertussen kan ik om de 2 weken bij de therapeut terecht. (dat duurt veel te lang) Donderdag 14 sept – de dokter schrijft Oxazepam voor, mag ik alleen in uiterste noodzaak genomen worden. (Ik ben bang want ik kan pas over 2 weken bij de therapeut terecht, ondertussen heb ik niks. De dokter zegt: ‘ja ik kan er niets aan doen, je moet even op je tanden bijten, als het erger wordt kan je terugkomen.’) Maandag 18 sept - via een collega een afspraak met antroposofisch arts in Bergen gemaakt. Ik ga beginnen met cognitieve gedragtherapie. Hij zegt dat ik de medicijnen beter niet kan slikken want dat onderdrukt mijn gevoelens. (ik ben blij dat ik meteen aan de slag kan) Woensdag 20 sept – ‘Duin en Bosch’ afgebeld en gezegd dat ik ergens anders nu al kan beginnen met cognitieve gedragstherapie. Donderdag 21 sept – homeopathische pilletjes gehad. (baadt het niet , schaadt het niet) Dinsdag 24 okt – voor een meditatiecursus opgegeven, de 1ste les ging niet goed ik kreeg weer aanvallen dus ik ben er mee gestopt. Dinsdag 14 nov – afspraak bij Varuni van de Akker via Reventa Care. Ze zegt dat ik chronische hyperventilatie heb en daardoor de angstaanvallen komen. Ik heb besloten de therapie te gaan volgen. (ik kan nog niet erg blij zijn omdat ik nog niet kan geloven dat dit me zal gaan helpen) Woensdag 15 nov – contact gehad met de antroposofisch arts en gezegd dat ik de cognitieve gedragtherapie stop zet omdat ik er totaal niet mee verder komt. (Wat zo gek is, dat de man en andere die o.a. te maken hebben met cognitieve gedragstherapie het idee van ademhalingtherapie niet juist vinden want ze zeggen dat ik eerst mezelf onderhanden moest nemen. Ik ben zo blij dat ik mijn eigen weg ben gegaan.) Vrijdag 17 nov – naar de dokter, begonnen met de medicijnen Paraxotine. Die ervoor gaan zorgen dat het stofje in me hoofd weer voldoende aanwezig is om reële en irreële angst te onderscheiden. (het inwerken van de medicijnen gaat gepaard met misselijkheid. De gespannen bonk in me buik gaat langzaam weg. Ik merk nu pas hoe moe mijn lichaam is. 3 weken daarna heb ik ong 12 uur per dag geslapen.) Dinsdag 16 jan 2007 - de laatste keer ademhalingstherapie gedaan. (Nieuw jaar, nieuwe kansen.) De ademhalingtherapie hielp eigenlijk meteen. De duizeligheid die ik had werd al heen snel minder want ik had het idee dat ik de hele dag op een schip stond. En doordat ik langzamerhand ontspande kreeg ik ook mijn eetlust stukje bij beetje terug. Het zelfvertrouwen moest groeien dus langzaamaan kon ik mezelf uittesten. Eerst alleen bv. met de fiets naar de markt en nu vakanties met het vliegtuig. Wat ik in het begin niet kon voorstellen kan ik nu gewoon weer doen met plezier! Maar ik ben blij dat ik de ademhaling therapie heb gedaan en dat die constante strijd in mijn hoofd nu over is en dat ik ook weer op mijn gevoel kan vertrouwen!

Ieder symptoom dat wordt beschreven over hyperventilatie had ik dan te pakken waardoor iedere vakantie behoorlijk verpest werd: ik was er letterlijk een week ziek van. Op zich kon ik daar jaren mee leven, tot vorig jaar toen ik merkte dat ik dingen begon te vermijden: concerten, vliegtuigen, vakanties. Tijd voor actie, want dit liet ik me toch niet gebeuren! Ik had geen zin in medicijnen, bovendien hielpen die helemaal niet: in mijn paniek hyperde ik overal doorheen. Per toeval zag in een artikel in de Esta over ReventaCare en zo kwam ik bij Varuni terecht. Bij de intake vroeg ze me naar een hele lijst van symptomen en klachten. Op een heleboel had ik een volmondig ja, maar eerlijk gezegd was ik behoorlijk cynisch: die maagpijn, moeheid, gewrichtspijn, depressiviteit was gewoon iets dat ik had. Veel te drukke, niet al te leuke baan en niet sporten is nou eenmaal niet zo gezond. Toch? Bovendien hadden verschillende huisartsen een maagklep­ontsteking, een maagzweer, groeipijnen, te mobiele gewrichten en zware oververmoeidheid bij me geconstateerd. Daar kwamen al die klachten vandaan. Verder zei Varuni mij dat ik helemaal niet alleen last had van hyperventilatieaanvallen, maar chronisch aan het hyperventileren was. Ook hiervan dacht ik: hoe kan dat nou dat zou ik toch hebben gemerkt? Het is dat gedoe in vliegtuigen en op reis dat ik onder controle wil krijgen. En toen begon de training. Ik moet zeggen dat ik best sceptisch was: hoe kan je door een beetje oefeningen nu dat grote probleem oplossen dat je leven beheerst? Maar goed: onder het mom baadt het niet schaadt het niet begon ik. Het fijne ervan vond ik dat het een heel concrete, praktische aanpak is. Hadden mensen hiervoor hyperventilatie vooral op het mentale aspect toegeschreven, Varuni zei me dat het een kwestie is van buikademhaling op het juiste tempo. De training zelf vond ik best zwaar: het is toch een kwestie van een aantal weken, dagelijks discipline opbrengen om je oefeningen te doen. En vooral met een drukke baan betekent dat doorbijten. In het begin vond ik de oefeningen ook heel moeilijk: je moet een hele nieuwe techniek aanleren en dat valt nog helemaal niet mee als je jaren verkeerd hebt ademgehaald. Maar het resultaat? Verbluffend. Ik ben behoorlijk kritisch/cynisch geweest en had weinig verwachtingen, maar niet alleen is het me gelukt om me ademhaling naar m’n buik te krijgen en dramatisch te vertragen, naast alle ‘standaard’ hyperventilatieklachten als benauwdheid, trillen, paniekgevoel, maag- en darmklachten waren ook al die klachten die ik jaren aan andere dingen had toegeschreven verdwenen: geen maagpijn meer, geen gehaast/rusteloos gevoel, geen gewrichtspijn meer, niet meer moe. Als proef op de som ben ik in een vliegtuig gestapt en op vakantie gegaan: ik kan oprecht zeggen dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld. Na jaren van kwakkelen en hyperventilatie en alle gevolgen ervan maar voor lief te hebben genomen, voel ik me nu een ander, rustiger en energieker mens vol plannen.”

De oorzaak van mijn rijangst is een zeer onaangename ervaring die ik een tijd geleden heb gehad. Na een drukke, stressvolle periode heb ik op de snelweg bij het inhalen van een vrachtwagen een, naar later bleek, hyperventilatie-aanval gehad. Dit was zeer beangstigend en ik kon nog maar net de auto veilig aan de kant zetten. Dit heeft zo'n indruk gemaakt, dat ik deze situatie alleen nog maar wilde vermijden. Ik heb er toen wel aan gewerkt, maar de angst is toch weer teruggekeerd. Natuurlijk kun je wel zonder snelweg leven, maar het beperkt je erorm, zeker met kinderen, of anders moet altijd iemand anders rijden. Bovendien moet je smoesjes verzinnen, als je vindt dat het iemand niet aangaat. Bovendien vind ik autorijden eigenlijk heel leuk en ging het me nooit slecht af. Fanatiek ben ik dus aan de ademhalingstherapie begonnen, in eerste instantie zonder medicatie. Het is dan hard werken, met veel discipline, maar je wilt wat! Na ongeveer 8 weken was mijn ademhaling op een goed nivo en waren de klachten tijdens het rijden ook al zeer verminderd, maar ik durfde nog niet alles aan. Ingrid heeft mij toen aangeraden een aantal rijlessen te nemen. Ik heb nu een aantal intensieve rijlessen gevolgd met een instructeur die gespecialiseerd is in het begeleiden van rijangst. Als dit klikt, kan ik het iedereen aanraden als aanvulling op de ademhalingstherapie. Het versterkt elkaar en helpt je bij het doorlopen van het proces. Ik ben er nog niet helemaal, ik doe mijn oefeningen om de ademhaling op spannende momenten onder controle te kunnen houden en mijn rij-instructeur laat weer helemaal het vertrouwen in mijzelf terugkomen. Je moet er wel voor gaan, de motivatie moet 100% zijn en mijn allerbelangrijkste tip is: blijf je leven lang de (door Ingrid aan jouw situatie aangepaste) oefeningen doen, zodat je niet terugvalt als een soortgelijke situatie zich voordoet, alles is dan voor niets geweest.