Testimonials coaches

Het begon toen mijn schoonvader overleed aan een hartstilstand. Dat had op mij het effect van een mokerslag en vanaf dat moment kreeg ik de ene na de andere aanval van hyperventilatie. Ik werd zwaarmoedig en angstig en wist na verloop van tijd met mijn leven geen raad meer. In 1995 was het zo erg met mij gesteld dat ik de deur niet meer uit durfde. Ik wilde alleen nog maar op het parkeerterrein van het ziekenhuis staan. Dan kon ik zo naar binnen als ik weer zo’n aanval kreeg. Geen geintje, ik stond daar echt en ben heel wat keren het ziekenhuis binnengerend. Ze hebben me in die tijd helemaal binnenstebuiten gekeerd, maar konden NIETS vinden. Ik wist me echt geen raad, er moest toch iets met mij aan de hand zijn??? Totdat ik bij mijn zoveelste bezoek aan een weekendarts ineens een folder zag liggen in de wachtkamer. Die ging over een ademhalingstherapie in Assen. In die folder stonden precies de klachten vermeld die ik ook had en toen viel het kwartje. Na enig aarzelen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op die therapie afgestapt. Na 5 weken en de nodige hoeveelheid doorzettingsvermogen ging het een stuk beter met mij. Ik was zo onder de indruk van dat resultaat dat ik snel besloot om met die fantastische ervaring ook anderen te helpen. Want echt: goed ademhalen is een hele opluchting!

Daarna was ik maandenlang erg angstig om dit nog een keer mee te maken. Ik had het geluk dat mijn huisarts mijn klachten meteen herkende als hyperventilatie. Zo kon ik dus meteen in de goede richting naar een oplossing gaan zoeken. Ik ben bij verschillende fysiotherapeuten geweest, heb nog even in het alternatieve circuit gezocht, ook in het ziekenhuis de nodige onderzoeken gehad. Maar niemand kon mij echt helpen. Ondertussen zat ik in de ziektewet, durfde de deur niet meer uit…Totdat een collega mij vertelde over de stichting AFHH – die nu dus is opgegaan in ReventaCare. Voor mij was het mijn laatste redmiddel, want als dit niet zou helpen, wat dan…? Maar na het intakegesprek had ik er meteen vertrouwen in, eindelijk iemand die begreep wat ik meemaakte! Op de terugweg zei ik tegen mijn vriend: “Als zij me hier vanaf helpt, dan ga ik het voor Zeeuws-Vlaanderen doen.” Ik ben begonnen met oefenen, wat best pittig was, en heb beetje bij beetje mijn leventje weer opgepakt. Heerlijk vond ik dat, ik was weer baas over mijn eigen lichaam! Toch bleef het in mijn hoofd hangen dat we deze therapie ook in onze regio nodig hadden. Na een sollicitatie en negen maanden stage, heb ik nu mijn eigen praktijk. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het is erg mooi werk om te doen!

Ik was een perfectionist en wilde dat ook op mijn medewerkers overbrengen. Met minder nam ik geen genoegen. Maar ik wilde het ook iedereen naar de zin maken en door iedereen aardig gevonden worden. Langzaamaan merkte ik dat mijn kracht en energie minder werden, ik nam gewoonweg te veel hooi op mijn vork en bovendien leunde iedereen op mij. Op een dag kreeg ik een hyperventilatieaanval. Ik had last van tintelingen over mijn hele lichaam, zwabberende benen, droge mond, pijn op de borst, ik dacht echt dat ik doodging. Ik ben vier weken thuisgebleven, zo geschrokken was ik. Na die vier weken ben ik weer aan het werk gegaan, maar het ging allesbehalve beter. Ik ging een dag minder werken, maar met als gevolg dat ik er de andere dagen nóg harder aan trok. Want werk uit handen geven, ho maar! Zo zat ik niet in elkaar natuurlijk, delegeren kon ik niet. En dat ging zo een paar jaar door, met tussendoor bezoeken aan o.a. huisarts en manueel therapeut. Zonder resultaat, want ze konden niets vinden. Op een gegeven moment had ik een week vrij gepland om de tuin eens goed op te knappen en een paar verwaarloosde vrienden en familieleden te bezoeken. Nou, daar is niets van terechtgekomen, want ik stortte die week volledig in, met de ene hyperventilatieaanval na de andere. Stom genoeg ben ik na die week wel weer naar mij werk gegaan, maar ik bakte er niets van en heb me toen toch maar weer eens ziek gemeld. Dat heeft toen 8 maanden geduurd, een periode waarin ik alleen maar verder afgleed. Mijn huisarts adviseerde me rust, maar in mijn hoofd kreeg ik die rust niet. Het hyperventileren werd alleen maar erger. Ik ging medicijnen slikken om mezelf te kalmeren, o.a. O xazepam en later ook S eroxat. Dat waren voor mij slechts schijnmiddelen, zo bleek al snel. Het werd alleen maar erger en erger. Ik durfde de deur niet meer uit, wilde alleen nog onder begeleiding naar mijn huisarts of specialist. De hond uitlaten ging niet meer, ik stikte zowat van het hyperventileren en had daarna een paar dagen nodig om weer wat te herstellen. Ik heb vervolgens allerlei –gogen en –peuten geraadpleegd, ben zelfs in hypnotherapie gegaan en heb hulp gezocht bij het maatschappelijk werk, maar niemand bleek mij te kunnen helpen. Totdat... ik in contact kwam met de Stichting AFHH en zo bij een van hun therapeuten terechtkwam. Het intakegesprek was al een verademing! Het feit dat er eindelijk iemand was die je klachten herkende en het ook zelf allemaal had meegemaakt. Die therapeute beweerde dat ik na 6 tot 8 weken mijn leven weer op orde kon krijgen, mits ik intensief onder haar begeleiding met ademhalingsoefeningen aan de slag ging. Ik kon het niet geloven, maar echt: het ging zoals ze voorspelde. Ik durfde na een tijdje de straat weer op en kreeg geen aanval! En de volgende keer ook niet! Stapje voor stapje ging het vooruit en ik kreeg langzaam de energie terug die ik al die jaren kwijt was. Wat een heerlijke ervaring was dat! Ik kon ineens veel beter luisteren naar mijn eigen lichaam en wist daardoor goed waar mijn grenzen lagen. Via de therapeute ben ik ook in contact gebracht met een ervaren psycholoog die mij enorm heeft geholpen om mijn zelfbeeld te verbeteren. Al met al ben ik door een heel diep dal gegaan, maar uiteindelijk dankzij de juiste hulp gaat het nu weer prima met mij. Wat mij betreft mag het werk van de coaches van ReventaCare (want de Stichting AFHH is hier inmiddels in opgegaan) snel in aanmerking komen voor vergoeding door alle ziektekostenverzekeraars in ons land.